गुरुवार, ३० जून, २०१६

तन्हा लम्हे ...

 


मैंने पूछा हर उस
तन्हा लम्हेंको
क्यूँ तड़पा खुद
और तड़पाया मुझको   ....?

करवट बदल बदलकर
मैं जगी हर पलको
फिर तन्हा लम्हां
बोला मैं भी
तो जगता रहा
रोकके लम्बी साँसको   ....!!

कहीं साँस नं फूलें  तेरी
लंबी तन्हाईंसें 
हर पल सवारतां  रहां
हर धड़कन में उसका
नाम लेता रहाँ
फिर भी पूंछती हैं 
क्यूँ तड़पा खुद
और तड़पाया मुझको   ....?

वो खो गया गर्दिशमें
खाली हात तेरे
हिसाब मांगें तुझको 
वो मैं ही था
तन्हाइंमें  तेरे साथ था
हर तन्हां लम्हेंमें
उसका वजूद
तेरे खाली रुंह में
भरता था  ...!!
फिर भी पूंछती हैं 
क्यूँ तड़पा खुद
और तड़पाया मुझको   ....?

मैं फुट फुट के रोई
तन्हा लम्हे को
गले लगायी 
मन मुस्काया
ये सोचके
वो तो बड़ा हरजाई
तन्हा लम्हें की वफाई
जो उसे  हर पल
मेरे पास ले आयी  .....!


                                    "  समिधा " 


शुक्रवार, २९ एप्रिल, २०१६

"की " & "का" ( ती आणि तो )

त्याचा प्रवास  नेहमीच 
तिच्या शरीरापासून  सुरू होतो   ..... 
तिच्या मनाच्या आवर्तनांना 
लांघुन तो शरीरापार होतो   ....!!
अनं ती , त्याच्या शरीरातून 
येणा-या आवर्तनांत 
मनासह  स्वतःला स्वाह: करते …!!
तो  पोहचत असेल 
शरीरापार असलेल्या तिच्या 
आत्म्या पर्यंत    ....?
अनं ती , समर्पणाच्या  यज्ञात
स्वाह: समिधा  होऊन
पोहचत असेल  तिला
हव्या असलेल्या मोक्षापर्यंत  … ?


                                                 "समिधा" 

बुधवार, ६ एप्रिल, २०१६

मनूचा मनोरा .....



मनूचा मनोरा आता ढासळतोय  ...!
कारण  ....
शेजारणीला नव-याचा
मार खाताना
पाहून बायका आता
हसत नाहीत  …!
तिच्या जखमांवर उतारा
म्हणून आंबे हळद लावतात
आणि पाठीवर
आधाराचा हात ठेऊन
लढ म्हणतात  ….!!
ही तर  उत्क्रांती ….
नवा मनोरा उभारायची   ….!!!

                               " समिधा " 

सोमवार, २१ मार्च, २०१६

पैंजण ....!



जेंव्हा फेर धरून नाचत असते
माझे वर्तमान ,
भविष्याच्या तालावर  .....
तेंव्हा मध्ये मध्ये
पायात अडकतो भूतकाळ   ....!
तेंव्हा स्वत:ला सावरतांना
पुन्हा एकदा ते मरण जगून घेते   ...!!
आणि खोलवर पायाखाली
दाबून ठेवते भूतकाळ  ....
चिरडला नाही जाणार
माहीत झालंय   !
म्हणून भूतकाळाचे
करून पैजण , पायात बांधलेत
आता ते पायात येत नाही ,
भविष्याच्या तालावर  त्यानेही
फेर धरलाय  .....!!!

                               " समिधा "

कविता :










भोवतालचं सोसणं
जेंव्हा असह्य होतं
नाती फाटत , तुटत
भावना उसवत जातात
तेंव्हा तूच येतेस   ....
एक एक टाका घालत जातेस
सांधत जातेस मला  .
विस्कटलेल्या आयुष्याला
स्वप्नांची ठिगळं लावतेस
सजवून जातेस असं काहीं   ....!
निळ्याभोर आकाशालाही
वाटत राहतं   ....
चंद्रचांदण्यांच्या जागी
स्वप्नांची ठिगळं
शोभून दिसतील  .....!!


                                          " समिधा "



गुरुवार, ३ मार्च, २०१६

कळेल का कुणाला सावलीची व्यथा ....?

she is shadow of her huband paintings साठी प्रतिमा परिणाम

कळेल का कुणाला
सावलीची व्यथा
जावे जेथे जेथे शरीराने
टेकवी माथा  ....!!!
अहेवलेणं  पुजतांना  ....
तुझ्याच पाठी
तुझ्याचसाठी
झाली कितीही फरफट
ब्र नाही काढणार
तिने घ्याव्या
किती  शफथा  ....!!!
उनपाउस वादळवारा
पारंब्या  होऊन झेलावा सारा
मनाचा करून सुगरन खोपा
विसावा द्यावा
शरीर नाथा  ....!!
सावलीचे जेंव्हा हरवे शरीर
शोधित फिरते आस-याला घर
वणवण करी भुकेच्या दारी
सावलीच ती मातीतच होती
मातीत मिळाली
होऊन चोथा  ....!!
सावलीला असावे
स्वत:चे शरीर ,
स्वत:चे मन
स्वत:च्या भोवती
स्वत:चेच कुंपण
सावलीला असावे
स्वत:चे  विचार
 प्रश्नही पडावित
शोधावी उत्तरं 
उत्तरात जरी
पुन्हा प्रश्नांचाच जत्था 
तरीही तिनेच  लिहावी
तिची चित्तर कथा   .....!!
सावलीला कळेल का
सावलीची व्यथा  .... ??


                                            "समिधा "

बुधवार, १३ जानेवारी, २०१६

" तर एक दिवस ( इति मनुष्य मनुष्यः ......!!!)



godhra kand साठी प्रतिमा परिणामskeleton साठी प्रतिमा परिणाम

अशीच जर माणसे तोडत
राहतील झाड़पान
पाणी  पाऊस बुजवत
राहतील  ....
माणसं धर्म जात
वंश भेदाच्या सुळावर
चढ़त राहतील   ...
किडया मुंग्यांना चिरडावी
तशी माणसं  माणसांना
चिरडू लागतील  ...
धर्मयुद्धाच्या आखाड़यांमध्ये
लढता लढता बन्दूकींच्या
सरणांवर रचलेल्या
बोंम्बगोळ्यांच्या चितेवर
पेटू लागतील   .....!
तर एक दिवस  माणसांचे
उरतील फ़क्त सांगाडे
आणि सांगाड्यांच्या ढिगाऱ्यांवर
राज्य करतील कीड़े मूंगे  ......!!
कीड़े मूंगे मस्तवाल टगे
सांगाड्यांची करतील
वस्ती धारावी    .....!!
आणि बांधतील तिथेच
सांगांड्यांच्या इमारती
माणसांनीच कापलेल्या
झाड़ा झुंडपांची प्रेतं
आणि सभोवतालच्या
रखरखित उन्हात
सुकलेल्या गटारींचे
प्लॉटही विकत घेतील   ...!!
आणि फक्त तेच वळवळतील
सांगाडयांंच्या भिंतींपाशी
आणि कवट्यांच्या कुंड्यांमध्ये
फुलवतील त्यांच्या
विष्ठेच्या बागा  ...!!
आणि दिसतील
किडया मुंग्यांच्या
रांगत जाणा-या
रांगा  .... !!
एखाद्या सांगाडयांंच्या म्यूझियम मध्ये
न जन्मलेल्या अर्भकाला पहायला   ......!!!
इति मनुष्य मनुष्यः   ......!!!

                                                     

ही कविता सुचली म्हणण्यापेक्षा ती मी  पाहिली  माझ्या स्वप्नात  .  तेच स्वप्न कवितेमधून व्यक्त केले आहे  .
कुणाला मी व्यक्त केलेल्या कल्पना अतिशयोक्तिपूर्ण वाटतिल पण ते माझ्यासाठी अपरिहार्य होते  . 

                                                                                                      "समिधा "
                                                                                                           .


सोमवार, १४ डिसेंबर, २०१५

"किती भोगलं भोगलं म्हणून ...."



किती भोगलं भोगलं
म्हणून रडगाणं गाशील
रोज मरे त्याला कोण रडे
म्हणशील  .....!!

तूच ती   ....
एकल्या पेक्षा दुकलं बरं
म्हणून लग्न करशील
एका वळचणीवरून
दुस-या वळचणीवर बसशील   ...!!
किती दिवस कोरी पाटी जपशील
आणि पुन्हा पुन्हा  त्यावर
सीता द्रौपदीच गिरवशील   ....!!

तूच ती   ....
सहनशीलतेचा कधीतरी
टाहो फोडशील
रूढि परंपरांच्या मुंग्यांना
साखर चारून किती पोसशील
कधीतरी त्यांच्यावर
लक्ष्मणरेखा  फिरवशील   ....!!

तूच ती   ....
तुझ्यातल्या शक्तीला
कधीतरी जागवशील
सृजनतेच्या गर्भाला
नखं लावणा-या श्वापदांना
कधीतरी चिरडशील   ....!!

तूच ती  ....
स्वतःच्या खोडांना
स्वतःच्या फांद्यांना
स्वतःच्या फुलांना
स्वतःच्या मुळानां
स्वतःच्या बिजांना
जीवापाड़ जपशील
आणि पुन्हा पुन्हा
नव्याने उगवशील   ...!!

तूच ती   .....
अनादि अनंत
नवसृजनतेची
पहाट आहेस
तुझी तुलाच तू
कधीतरी  उमगशील   ...!!!

   
                                            "  समिधा "
                                                           





बुधवार, १८ नोव्हेंबर, २०१५

" सखे.…!"




सखे   ....!
मी तुझ्यावर जळते   …!
तरी तुझे कौतुक करते  .
तुज जवळ जे आहे   …
मला हवे होते   …!
मज जवळ ते सर्व   …
तेवढेच केवळ नको होते    …!
तू घेतेस भरारी आकाश पल्याड
माझी असते माझ्याच आत
कधी दाराचे तोरण
तर कधी  …
खिडक्यांचे पडदे पहात   …!
तू   .... जेंव्हा माणसं वाचीत
त्यांचे स्वभाव रेखीत असते  ....
मी वृंन्दावनासमोर
रांगोळी काढत
तूळशीचे नशीब
भोगत असते   .... !!
तू … वाचत असते
शेक्सपीयर   … गटे
आणि बरंचकाही   …!
मीही वाचते ना !
लक्ष्मीपूजन पोथ्या   … शनिमहात्म्य
आणि बरंचकाही   …!!
आता मला भेटत नाहीत
शांता शेळके   …इंदिरा संत
लेकीच्याही पुस्तकात   …
मला वाचायची आहे
अध्यात्मातून अरुणा ढेरे  …
पहायचे आहे निरजाचे  "स्त्रिउत्खनन " …
उतरवायचाय माझ्यात 'तस्लीमाचा' बंड  ....
आणि फोडायचाय 'मल्लिका शेखचा '
स्त्रीभग्नतेचा टाहो  …!!
तू   .... घेऊन चल ना मला
तुझ्या पखांच्या आड़
भांडीकुंडी
स्वैपाकपाणी
न्हाणीधूणी
भजनपूजन
नोकरीचाकरी
या कुंपण पल्याड   …!!
जिथे माझ्या अस्तित्वाला
महत्व मिळेल   …!
माझ्या अर्थाला
सामर्थ्य मिळेल   …!!
सखे   .... !
मी तुझ्यावर  जळते
तरी तुझ्यातच जगते   ....!!


                                                    " समिधा "





 

गुरुवार, १५ ऑक्टोबर, २०१५

कल्पवृक्षाची मुळे .... !!


 

आईच्या गर्भात असतांना
तिच्या अतृप्त इच्छा
आणि मग, आपली गळणारी
अतृप्त वासनांची लाळ
वहातच राहते
आयुष्यभर   ....!
कधी येईल तृप्ततेचा ढेकर  …?
जेंव्हा आम्ही  रुजवू 
आमच्या  अंतर्गर्भात
सर्वव्यापी  … सर्वदूर
कल्पवृक्षाची मुळे  .... !!


                                 "समिधा"




सोमवार, ५ ऑक्टोबर, २०१५

"जेंव्हा तू ….."




जेंव्हा तू मिटत असतेस
तुझी एक एक पाकळी
तेंव्हा कासाविस होतात
तुझ्या मधुकंदावर  पोसणारे
सारेच   ....!!

त्यांना जाणीव नसते
जेंव्हा तू उमलत असतेस
उमलताना  तुला अपेक्षीत
असणा-या तुषारांची   ....!!

तुझे उमलणे ,
तुझ्यासाठी नसतेच कधी
तुझा जरी तो उत्सव असतो   …
त्यांच्या साठी मात्र असते जत्रा    …!!

म्हणूनच तुझी एक एक पाकळी

मिटते , कधी खुडते संसारी व्यवस्था !
तेंव्हा तुझ्या मिटतानाच्या
वेदनाही कळत नाहीत त्यांना   ....!!

वाटतात ही तुझी सारी थेरं
नकोसेपण त्यांच्या असण्याचा
आणि तुझी नकोशी मलूल काया
देठापासून वेगळी पडत जाते    …!!

खरंतर   …
अशी एक एक पाकळी
मिटत असतांना
तुला ओंजळीत झेलून
पुन्हा उमलायला
काय लागतं    .... ?
थोड़ी मुलायम माया
घट्ट आधाराने
लपेटलेल्या दुपटयासारखी   …!!!


                                                          " समिधा "  

बुधवार, १९ ऑगस्ट, २०१५

" तुझा राग जेंव्हा भांडयांवर काढ़तेस... !!"



भांडी चुपचाप असतात   …
वापरून वापरून चमक गेलेली तीही
आणि तुही   .... !
रोजचाच त्यांचा नकोसा आवाज
आणि मुर्दाड चेहरा    …
रात्री जेवणानंतर खरकटी होउन
पडतात बाजूला    … तीही
आणि तुही    …!
तुला राग येतो तुझ्यातल्या बाईचा   … आईचा
तुझ्यातल्या जाग्या अस्मितेचा    …
परंपरा आणि पुरोगामी  पारंब्यांना
त्रिशंकु सारख्या लोंबणा-या तुझ्या
अस्तित्वाचा    …!!
तुला हवा असतो मोकळा स्वतंत्र श्वास
पण  तो दबलेला घराच्या भिंतीत   …
आणि घराचा उंबरठाही तुला पाय घालून
पाडतो   …!
मग तू किचनमधल्या भांडयांवर
प्रहार करतेस   …
तुझा राग भांडयांवर काढ़तेस  …!
काय असते ते   …?
तुझा दबलेला आवाज   !
तुझा व्यवस्थेविरुद्धचा टाहो !
की , समाजपुरुषाविरुद्धच्या
बंडाची नांदी   …?
की, शरणागती तुझ्यातल्या अस्मितेची   …??


                                                          " समिधा "


शुक्रवार, १० जुलै, २०१५

"आतला माणूस....."



माणूस कपड्यातला
माणूस कपड्याच्या आतला
वेगळा असतो   … ?
जसा कातडीचा कोणताही
रंग असो   … तो आतून
वेगळाच असतो   .... !!
माणूस जेंव्हा आतून ग्रे शेडचा
असतो   ....
आणि कपडे मात्र पांढरे शुभ्र
घालतो  ....
तेंव्हा तो स्वतःशी प्रतारणा
आणि इतरांशी व्यभिचार
करतो  …?
आतल्या शेड्स प्रमाणे कपडे
 घालून तो कसा फसविल
 इतरांना …?
आणि मग सर्वांच्याच जगण्यालाही
शेड्स कशा मिळतील   .... ?
या आतल्या रंगांमुळेच तर
सभोवतालच्या जीवनाकाशात
रंग भरतात   ....
प्रत्येकाचे वागणे इतके
लवचिक होते   .... की
आपण अड्जस्ट होतो   …
कुठेही, कसेही , कुणाशीही   …!
आपल्यातही आपल्या जगण्यातही
वेगवेगळ्या रंगांच्या
शेड्स उतरतात हळूहळू   ....!!!


                                     "  समिधा  "



बुधवार, १ एप्रिल, २०१५

"सांगते ऐका ....!"

"सांगते ऐका ....!

सांगते ऐका  … 
मेल्यानंतर 
जमीनीत गाडूच नयेत माणसं  … 
पुन्हा त्यांना कोंब फुटतात  जगण्याचे 
आणि उगीच थडगी होऊन जगणा-यांना 
प्रश्न करतात   …!!

सांगते ऐका  … 
मेल्यानंतर 
जाळू नका माणसं  … 
श्वासा सोबत डोळ्यांनाही जड़ करतात धुराने 
आणि उगीच जीव जाळीत जगणा-यांना 
रडवतात  …!!

सांगते ऐका  …
मेल्यानंतर 
वेशीवर टांगा प्रेत माणसाचं  … 
देतील कुणी आशिर्वाद , कुणी देतील शिव्या शाप 
पाप पुण्य , कुणी पाहिलाय आत्मा   …?
आणि कुंणीच स्वर्ग नरक न पाहणा-यांना 
पाहू देत मुक्ती  देहातून देहापार  …!!


                                                  "समिधा"

गुरुवार, १९ मार्च, २०१५

"तिची साडी …! "

  
तिची साडी फारच सुंदर होती  .
सोनेरी वर्खाचे मोठे काठ
साडीभर नाजुक फुलांचा सडा
आणि
वळणदार हिरव्या वेलींची नक्षी
रंगही अगदी स्वच्छ , डोळ्यांना सुखावणारा  …
एकूणच , या साडीसाठी तिने
चांगलीच कींमत मोजली असेल  ....
तसे सांगतच  होत्या तिच्या
कपाळावरच्या घड़या  … !
सुंदर हेवा  वाटावी अशा साड़ीसारखे
तिचे नशीबही असेल का  … ??


                                       " समिधा "


मंगळवार, १८ नोव्हेंबर, २०१४

" तो "





    

     जन्मा बरोबरच
     पाठंगुळीवर  कुबड़ासारखा
     प्रश्न घेऊन
     आलेला तो
     कोणाचे रे  तू  ....?
     विचारताच
     आपसूक नजर
     खाली जाते
     यात अनेक संदर्भ आहेत   …!!

     दिसभर आई भोवती
     पिंगा घालणारा  "तो"
     रात्री जिन्या  खाली
     झोपतो   …
     जिन्याच्या कुशीत
     आईची ऊब शोधतांना
     कासाविस  होतो  .
     यातही अनेक  संदर्भ  आहेत   … !!

     शाळेच्या पायरीवर अनेकदा
     ठेचला गेलेला  "तो"
     जगात वावरताना
     आताशा बेभान  होतो   ....?
     तिचा का तू   ....?
     विचारताच
     आपसूक विचारणा-याच्या
     थोबडीत बसते   ....!
     यातही अनेक संदर्भ  आहेत     .... !!


                                                               "समिधा "
 
     


मंगळवार, ३० सप्टेंबर, २०१४

माझी कविता आजकाल ........!!!!

 



माझी कविता आजकाल
माझाच डोळा चुकवत  असते    ....
माझ्याशी ओळख नसल्या सारखी
माझ्याकडे पाहत असते   .... !!!

मी  तिला फुलांच्या बागेत
मुलायम पाकळ्यांमध्ये  खेळवत असते  … !!
कधी पियाच्या मिठीत तर  कधी
आठवणींच्या दुलईत जोजवत असते
अगदीच विरहात असले म्हणजे  
तिच्याच कुशीत प्रेम शोधत असते  …!!

माझी कविता आजकाल
खुप बदलत आहे   ....
तिला फुलांच्या बागा
मुलायम पाकळ्यांखाली
जळते निखारे
जमिनीच्या भेगा
पाण्याची वणवण डाचत  असते

पियाच्या  मिठीत 
घराचे छप्पर   …
उद्याची भाकर  …
लेकरांचं  दप्तर  …
वाटतले दगड  …
रस्त्यावरची खड़ी  टोचत असते

आठवणींच्या दुलईत
घराचं अंगण
अंगणातली तुळस
पावसाचा भोवरा
भोव-यातलं  घर  दिसत असते   …

विरहात आता
सुखाचा शोध   …
दुःखाची कुशी   …
आसवांची सहानभूति मिळवत  असते   ....!!!


                                              
                                                          " समिधा "











गुरुवार, २१ ऑगस्ट, २०१४

काही लग्न न मोडताही … टिकवता येतात … !!



काही लग्न न मोडताही   …
टिकवता येतात  … !!
टेकु लावून
कधी मुलांचे
तर कधी
मळकटलेल्या  संस्कारांचे
तर कधी
कुणाच्याही गावी नसलेल्या
घराण्याच्या इज्जतीचे   ....!!
आतून कितीही मोडलेले
तरी -
वर सुखाचा फेसपैक लावून
लपवता येतात कातडीवरचे
हिंसक डाग   …!!
किंवा आनंदाचा ब्लीच
लावून , उजळवायचा
आतला काळवंडलेला आत्मा   ....!!
मग  -
काही लग्न न मोडताही  …
टिकवता येतात   …!!
घरात एकमेकांना ओरबाड़त
रडत असतील   …
तरी -
बाहेर चिमटे काढत
हसता येतं   ....!!
खरवडून काढत असतील
मागचे पुढचे   …
आणि वेदना   …
मिठाच्या पाण्यात
बुडवत असतील  …
तरी -
उद्या सर्व ठीक होईल
या ठिगळांच्या
आत   .... :)
मग -
काही लग्न न मोडताही
टिकवता येतात  ....!!!!


                                " समिधा "

रविवार, २ मार्च, २०१४

"हायकू "

   
     


 "हायकू " हा प्रकार जपान मधील एक अत्यंत लोकप्रिय असा काव्यप्रकार असून त्याची परंपरा सुमारे पाचशे वर्षांची आहे  ! या काव्यप्रकाराचे मूळ जपानमध्ये आठव्या शतकात उदयाला आलेल्या "काताउता " ह्या काव्यप्रकारात सापडते  !

      "हायकू"  म्हणजे  तीन  ओळींची जापानी कविता  ! या मध्ये निसर्ग अधिक सापडते  …! तरीही कवीला भावलेला त्याने पकडलेला एखादा क्षण  , एक स्पंदन   … कमी  शब्दात  स्वत:च्या मनातील भाव अभिव्यक्त करून वाचकांच्या मनाला भीडवणे   हे खरे कसब  म्हणजे  "हायकू"

       मराठीत चारोळी , कणिका, वात्रटिक  हे काव्यप्रकारही शार्ट अण्ड स्वीट आहेत पण ते हायकू नाहीत !

       मराठी "हायकू काव्य" साहित्य विश्वात आदरणीय शीरीष पै  यांचे स्थान सर्वात अग्रस्थानी आहे  !

शिरीष पै यांनी १९७५ मध्ये प्रथम हायकू है जपानी काव्य प्रकार मराठी मध्ये आणला आणि रुजवलाही !!

"थोड़ा पाऊस पाहिला
बाकीचा घरात राहून
दिवसभर ऐकला। ....!!"

किंवा

"रेडियो खरखरतोय
सुरेल गाणेही
कानाला त्रास देतोय   ......!!"


यासारखे काही क्षण अलगद चिमटीत पकडावेत आणि हळूच सोडून द्यावेत असा अनुभव म्हणजे हायकू

मीही एक प्रयत्न केला आहे ,


" वा-याची झुळूक
 फांदी हलवून गेली
आईविना पाखराला झुलवुन गेली। ...!"




                                                                                                  "समिधा"

मंगळवार, १८ फेब्रुवारी, २०१४

आयुष्याचे क्षण ......


 

आयुष्याचे क्षण
किती  सांडले   ....... सोडले  !

स्वप्नांचे इमले
किती    मांडले   …… मोडले   !

सुखातले  सुख
शोधता  शोधता   …
गाठिशी  दुःख
किती  साठले   …....  गोठले    !

प्राण जाता जाता
केली मोजदात पुन्न्याची
पापाचे गाठोडे
किती  सोडले   .......  दडले    !

                                             " समिधा "